چهارشنبه, 05 اردیبهشت 1403
چهارشنبه, 05 اردیبهشت 1403

به گزارش حکایت گیلان | ژاله حساسخواه از فعالان سیاسی اصلاح طلب در صفحه اینستاگرام خود به نقل از محسن صفایی فراهانی نوشت:

صفایی فراهانی در مصاحبه با دهباشی می گفت: قبل از انقلاب معترض بودیم چرا در خوزستان در طرح های بزرگ کشاورزی مثلا مارچوبه می کارند که در سبد غذایی ایرانی ها جایی ندارد و صادر می شود و چرا نمی گذارید گندم بکارند تا گندم وارد نکنیم!می گفت بعدا فهمیدیم مصرف آب مارچوبه کمتر از گندم است و قیمت جهانی آن بیشتر از گندم.

یعنی با این برنامه دوبار صرفه جویی می کرده اند؛ با کاشت مارچوبه در واحد سطح کمتر از کاشت گندم آب مصرف می شده و با صدور آن ارزی به دست می آمده که با آن می شد بیشتر از گندم کاشته شده در واحد سطح گندم به دست آورد.

من در سال های 53-54 در خوزستان کار می کردم. آن موقع سد دز به بهره برداری رسیده بود و حدود 300 هزار هکتار از اراضی زیر سد را با کانال های آبیاری تحت پوشش قرار داده بودند. یکی از این کشت و صنعت ها مارچوبه کاشته بودند.یک شب با مهندسان آن جا صحبت می کردم . گفتم شما خیانت می کنید. مردم ما مارچوبه نیاز ندارند. پاسخ داد که مارچوبه را تنی 5 هزار دلار صادر می کنیم. آن موقع گندم تنی 150 دلار بود. می گفت یک تن مارچوبه صادر کنیم می توانیم بیش از 30 تن گندم وارد کنیم. این می شد خود گفایی ، نه اینکه بخواهیم از شیر مرغ تا جان آدمیزاد را در کشور تولید کنیم. 

همرسانی کنید:

نظرات شما:

محمد 3 مرداد 1400 ساعت 03:05

سلام
بنظر میاد آقای صفایی فراهانی بحث نامربوطی را راجع به مارچوبه مطرح کرده .
در قبل از انقلاب درست است که کشت مارچوبه در خوزستان مورد انتقاد بود ، اما مارچوبه در واقع با مسأله مهمتر و اصلی تری گره خورده که مطرح میشد . مسأله اصلی بخصوص در دهه پنجاه که من خودم در خوزستان کار میکردم تشکیل شرکت های کشت و صنعتی بود که سرمایه داران آمریکایی در مشارکت با سرمایه داران ایرانی مثل هاشم نراقی تشکیل داده بودند و در واقع دنبال سود خودشان بودند. بله مارچوبه را با قیمت بالا صادر می کردند و دغدغه شأن اصلا واردات کالاهای اساسی مورد نیاز مردم نبود سود های حاصل از صادرات مارچوبه عمدتا به ایران بر نمی گشت . یا در بانکهای آمریکایی ذخیره میشد و یا صرف خرید مستغلات عظیم در آمریکا میشد . هاشم نراقی قبل از انقلاب حتی منطقه ای را با دریاچه ای بزرگ در آمریکا خریده بود که امروزه بعد از مرگش هنوز در مالکیت فرزندان اوست . شرکت «کشت و صنعت ایران و آمریکا» و «کشت و صنعت ایران و کالیفرنیا» حاصلخیز ترین زمینهای زیر سد دز را در اختیار گرفته بودند و با شبکه ای از کانال ها ، آب را به مزارع صنعتی خود میرساندند و کشاورزان سنتی منطقه با مشکلات متفاوت از جمله مشکل آبرسانی و سهمیه آب از سد دز روبرو بودند . این مسأله اصلی بود که مورد انتقاد بود واینکه مارچوبه در سبد غذایی آیرانیان نیست فرع قضیه بود .
نکته دیگر اینکه در همان سالها نیز زمین های بسیار وسیعی در خوزستان زیر کشت گندم بود و سیلوهای شهرهای خوزستان از محصول گندم خود خوزستان پر میشد .

نظر دهید - پسندیدم 1

نظر شما:

security code

طراحی و پیاده سازی توسط: بیدسان