اختصاصی حکایت گیلان | محبوبه امین پور: در سال‌های اخیر، نصب بنرهای تبریک، تسلیت قدردانی و تشویق، به مناسب‌های مختلف، به‌ویژه در استان گیلان، به امری رایج و گاه افراطی تبدیل شده است. 

از تبریک انتصاب و موفقیت‌های اداری و تحصیلی گرفته تا مناسبت‌های اجتماعی و محلی، خیابان‌ها و معابر شهری و روستایی پر از بنرهایی می‌شوند که عمر استفاده از آن‌ها گاه به چند روز هم نمی‌رسد، اما اثرشان بر محیط زیست سال‌ها باقی می‌ماند.

بیشتر این بنرها از جنس مواد پلاستیکی و PVC هستند که متاسفانه قابلیت بازیافت ندارند و پس از جمع‌آوری، مستقیماً به زباله‌های ماندگار اضافه، یا غالبا سوزانده می‌شوند. زباله‌هایی که نه‌تنها تجزیه‌پذیر نیستند، بلکه مدیریت و دفع آن‌ها نیز هزینه و مشکل مضاعف ایجاد می‌کند.

در استانی مانند گیلان که با چالش‌های جدی پسماند و دفن زباله مواجه است، افزایش چنین زباله‌هایی منطقی و قابل دفاع نیست.

از منظر اقتصادی نیز، طراحی، چاپ و نصب این بنرها هزینه‌بر است؛ هزینه‌ای که معمولاً از منابع عمومی، سازمانی یا شخصی پرداخت می‌شود، بی‌آنکه خروجی ماندگار یا مؤثری داشته باشد. این در حالی است که همین هزینه‌ها می‌تواند صرف اقداماتی شود که نفع مستقیم‌تری برای شهر، محیط زیست یا حتی همان موضوع مورد تبریک داشته باشد.

تشویق،، تبریک، تسلیت، قدردانی و احترام، ارزشمند و ضروری‌اند؛ اما لازم نیست به بهای آسیب به محیط زیست انجام شوند. انتخاب روش‌های ساده‌تر، کم‌هزینه‌تر و سازگار با طبیعت، نشانه بلوغ اجتماعی و توجه واقعی ما به آینده است.

اگر دغدغه حفظ محیط زیست را داریم، باید از همین تصمیم‌های کوچک و روزمره شروع کنیم؛ تصمیم‌هایی که در مجموع، اثر بزرگی بر کیفیت زندگی و محیط پیرامون ما می‌گذارند.

وقتی راهی که انتخاب می‌کنیم به تولید زباله، اتلاف منابع و شلوغی بصری شهر منجر می‌شود، وقت بازنگری است.
اگر واقعاً به محیط زیست اهمیت می‌دهیم، باید شجاعت کنار گذاشتن عادت‌های غلط—حتی اگر رایج و پذیرفته‌شده باشند—را داشته باشیم.