اختصاصی حکایت گیلان | مختار جباری: همواره دانشجو را موتور محرکه سیاست یا پیشران سیاست می‌نامند و می‌دانند. از دهه هفتاد که امر سیاسی آشکارگی بیشتری بعد از سال های ۵۸ و ۵۹ و ۶۰ پیدا کرد به واقع این دانشجو و دانشگاه نبود که پیشران سیاست بودند بلکه نیروهای سیاسی موتور محرکه سیاست شدند و دانشجویان ویترین این گروه های سیاسی شدند.

دهه هشتاد هم به همین منوال بود اما از دهه هفتاد کم کم سیاست مغلوبه امر دیگری شد. کم کم زندگی رخ به رخ سیاست ایستاد.  روشنفکرانی در تحلیل های خود ظن شان به این سمت رفت که " سیاست مرده است" . سیاست نه زنده بود نه مرده بلکه این زندگی بود که مسلط شده بود بر سیاست. این مسلط شدن زندگی بر سیاست معنایش این نبوده و نیست که زندگی روزهای خوش خودش را شروع کرده بود بلکه باید گفت زندگی آمده بود که بگوید من هستم. دولت روحانی هرگز این را نفهمید و دولت بعدی هم برداشت دیگری از زندگی داشت. 

چرا در میانه این همه گرانی ها فقط گرانی بنزین مردم را به خیابان آورد؟ 

پاسخ مشخص است به شرط اینکه با عینک روشنفکری و ایدئولوژیک نگاه نکنید. بنزین پاشنه آشیل زندگی است. 

وقایع ۱۴۰۱  ادامه همان رخ نمایی زندگی بود. اگر مقامات دستگاه های قهریه و تصمیم گیرندگان میدان این را می فهمیدند، آن وقایع اتفاق نمی افتاد.

تقابل سیاست و زندگی نه به نفع سیاست است و نه به نفع زندگی. 

دانشجویان را وقتی به عنوان پیشران سیاست می شناسند در دوره فرو رفتگی دانشجویان در خود و دوری از سیاست،  شعار سر می‌دهند  که سیاست مرده است در حالیکه سیاست نه زنده است و نه مرده بلکه دانشجو هم مثل جامعه ای که در آن زندگی می کند اکنون در گفتمان زندگی قرار دارد . 

تقابل سیاست و زندگی باید تبدیل به‌ یک همجواری معقول شود.