اختصاصی حکایت گیلان | محبوبه امین‌پور: در روزهای اخیر، شهردار لاهیجان در یک مراسم به‌ظاهر ملی به‌عنوان «چهره برتر مدیریت پسماند» معرفی شده است؛ ادعایی که اگر کسی وضعیت واقعی شهر را نداند شاید باورش کند، اما برای مردم لاهیجان حتی شوخی هم نیست و بیشتر شبیه مسخره‌کردن است. شهری که هم‌زمان با بحران شیرابه، مدیریت آشفته جایگاه زباله و ساخت‌وسازهای بی‌ضابطه دست‌وپنجه نرم می‌کند، چطور می‌تواند صاحب «مدیر برتر کشور» باشد؟ این تناقض آشکار، دلیل نوشتن این نقد است.

این عناوین تشریفاتی هیچ نسبتی با واقعیت لاهیجان ندارند. تا وقتی شیرابه از جایگاه زباله مانند زخمی باز از دل زمین بیرون می‌زند و رودخانه‌ها را آلوده می‌کند، هیچ مدیری حق ندارد لقب «مدیر برتر کشوری» بگیرد. مدیریتی که از کنترل حداقلی یک سایت دفن ناتوان است، معرفی‌اش به‌عنوان چهره نمونه فقط یک نمایش بی‌اعتبار برای پر کردن کارنامه‌هاست.

در شهری که ساخت‌وسازهای بی‌ضابطه هر روز سیمای آن را پاره‌پاره می‌کند و تخلفات به یک روال عادی تبدیل شده، چنین جوایزی چیزی جز پوشاندن واقعیت نیست. وقتی مشکلات اساسی روی زمین مانده، تقدیرنامه گرفتن نه مایه مسرت است و نه افتخار؛ تنها توهینی است به مردم و نادیده‌گرفتن بحران‌هایی که هر روز با آن زندگی می‌کنند.

آقای «فرزند زمین»! «چهره برتر پسماند»!

به‌جای هزینه‌کردن برای جشنواره‌های رنگارنگ و پیاپی و پرداختن به عناوین تخیلی و خودساخته‌ای مانند «چهره برتر» و «فرزند زمین»، یک‌بار به واقعیت شهر نگاه کنید. نفس لاهیجان زیر بار شیرابه، زباله، بی‌قانونی و ساخت‌وسازهای بی‌ضابطه به شماره افتاده است. اگر به‌جای تزئین و تهیه رزومه و کارنامه، به ترمیم و اصلاح زیرساخت‌های شهر بپردازید، بدون شک در این آشفته‌بازاری که کمتر کسی کارش را درست انجام می‌دهد، خودبه‌خود چهره برتر خواهید شد.

راستی! در سفرهای خارجی‌تان، حداقل یک‌بار رودخانه‌های آن کشورها را بو کنید؛ ببینید آیا به خوشبویی «لاجون روخونه» ما هستند؟