اختصاصی حکایت گیلان | جشنواره استانی تئاتر گیلان، به‌عنوان مهم‌ترین رویداد نمایشی استان، نقشی تعیین‌کننده در انتخاب نمایندگان گیلان برای حضور در جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر دارد. اما سال‌هاست که تئاتر گیلان، که روزگاری از قطب‌های مهم تئاتر کشور بود، جایگاه پیشین خود را از دست داده و حضورش در صحنه‌های ملی به‌شدت کمرنگ شده است.

یکی از دلایل اصلی این وضعیت، غیبت کارگردانان شاخص و تأثیرگذار استان در جشنواره‌های استانی است؛ کارگردانانی همچون مهرداد هنرمند، محمد پورجعفری، مهدی شایان، ابوذر مزاری جلالی، مهدی یوسفی‌زاده و دیگر هنرمندان برجسته‌ای که سال‌ها با آثار جدی و جریان‌ساز خود تئاتر گیلان را زنده نگه داشتند.

این غیبت اتفاقی نیست. بسیاری از این چهره‌ها به‌روشنی از بی‌اعتمادی نسبت به سلامت و شفافیت روند برگزاری جشنواره سخن گفته‌اند. انتخاب داوران درجه‌دو و درجه‌سه، نبود معیارهای حرفه‌ای در داوری، و تصمیم‌گیری‌های سلیقه‌ای، موجب شده تا اعتبار این رویداد نزد جامعه تئاتری استان خدشه‌دار شود. در چنین فضایی، طبیعی است که کارگردانان صاحب‌نام تمایلی به حضور نداشته باشند.

پرسش اساسی اینجاست که آیا متولیان جشنواره تاکنون دلایل واقعی این بی‌اعتمادی و انزوا را بررسی کرده‌اند؟ یا همچنان نگاهشان به برگزاری جشنواره، نگاهی شکلی و آماری است؟ به نظر می‌رسد برای برخی از برگزارکنندگان، خودِ برگزاری جشنواره – آن هم به هر شکل ممکن – از کیفیت، سلامت و تأثیرگذاری آن مهم‌تر است.

تا زمانی که نگاه مدیران فرهنگی استان از «برگزاری برای رفع تکلیف» به «برگزاری برای ارتقای سطح تئاتر گیلان» تغییر نکند، نمی‌توان انتظار بازگشت تئاتر گیلان به جایگاه شایسته‌اش را داشت.

شفافیت در داوری، احترام به تجربه و جایگاه هنرمندان، و گفت‌وگو با کارگردانان شاخص می‌تواند نخستین گام در بازسازی اعتماد ازدست‌رفته باشد.

تئاتر گیلان هنوز زنده است؛ اما برای نفس کشیدن دوباره، به مدیریتی صادق، شفاف و گفت‌وگو‌محور نیاز دارد — مدیریتی که بداند اعتبار جشنواره، نه در برگزاری آن، بلکه در اعتماد و حضور هنرمندانش معنا پیدا می‌کند.