به گزارش حکایت گیلان | آمار بازرگانی خارجی ایران در ۵ ماه نخست امسال، افت قابل‌توجه در ارزش تجارت را نشان می‌دهد: رشد اندک 0.07 درصدی وزن صادرات در عین افت 6 درصدی ارزش آن.

کاهش ارزش صادرات را می‌توان ناشی از «وابستگی قیمت کالاهای صادراتی ایران به تحولات جهانی»، «مشکلات ناشی از تحریم‌ها» و «تنش‌های ژئوپلیتیک» دانست. 

این آمار، موید چند نکته است. در درجه نخست آنکه خام‌فروشی و صادرات محصولات با ارزش‌افزوده پایین به اولویت تجاری کشور بدل شده است.

در چنین فضایی هر سال از ارزش محصولات صادراتی کاسته می‌شود. تحریم‌ و محدودیت‌های حضور محصولات ایرانی در بازار جهانی، به کاهش ارزش صادرات کشور منتهی شده است. 

بررسی آمار تجاری در این بازه زمانی حکایت از افت 5.4 درصد و 16.3 درصدی واردات از منظر وزن و ارزش دارد. 

افت واردات از 2 منظر امکان توجیه دارد. کاهش مصرف داخلی و رکود حاکم بر اقتصاد کشور. 

ولی‌‌‌‌‌الله افخمی‌‌‌‌‌راد؛ رئیس اسبق سازمان توسعه‌تجارت ایران به «دنیای‌اقتصاد» گفت: 

آمار تجارت خارجی کشور در بازه سال‌های 1394 تا 1403، یعنی در یک دوره زمانی 10 ساله، حکایت از آن دارد که برای هر کیلو کالای وارداتی طی یک سال، نزدیک به چهار برابر قیمت هر کیلو صادرات، مصرف ارز داشته‌‌ایم.

تجار ایرانی بعضا ناچارند هزینه‌های ناشی از تغییر بسته‌بندی و صادرات مجدد از کشورهای همسایه را نیز متحمل شوند که به افزایش قیمت تمام شده کالای آنها منجر می‌شود. 

افزایش قیمت کالاهای وارداتی کاملا طبیعی خواهد بود. چراکه در شرایط تحریمی و مجازاتی که برای فروشندگان کالا به ایران از سوی آمریکا وضع شده، عطای تجارت با ایرانیان را به لقایش می‌بخشند.

در چنین اوضاعی امکان تهیه کالا از تولیدکننده و فروشنده دست اول خارجی که قیمت ارزان تر و خدمات آتی بهتر، متناسب با نوع کالا دارد، به سادگی فراهم نمی‌شود.

روند نامساعد تجاری کشور از شرایط تحریمی حاکم بر اقتصاد ایران، بی‌توجهی به توسعه تولید محصولات با ارزش‌افزوده بالا در کمبود جریان ورود سرمایه به کشور، فقدان تکنولوژی‌های نوین در شرایط تحریمی، سیاست‌های ارزی مخل تجارت، و مقررات ناکارآمد در حوزه ارز و تجارت حاصل شده است.