به گزارش حکایت گیلان |  رادنی دیدار:  سال هاست که شهر رشت مرکز استان گیلان از نداشتن ورزشگاه هایی با حداقل استاندارد رنج می برد اما بحران اصلی آنجاست که انگار همه به این وضع عادت کرده اند.
به نقل از خبرگزاری تسنیم، وضعیت لجستیکی و سخت افزاری ورزش در مرکز استان گیلان حتی از وضعیت قرمز و بحرانی نیز عبور کرده است و کلانشهر رشت سال های از فقر ورزشگاه های مناسب رنج می برد.
شهر رشت به عنوان بزرگترین و پر جمعیت ترین شهر کرانه دریای کاسپین در بین استان های شمالی در تمام سال های اخیر نه تنها هرگز سهمی از ساخت ورزشگاه های جدید و نوساز نداشته که در یک مهندسی معکوس همان چند ورزشگاهی را هم که در اختیار داشته، سال به سال به دلایل مختلف از دسته داده است.
عدم تخصیص بودجه تعمیر و نگهداری را می توان مهمترین دلیل از بین رفتن ورزشگاه های قدیمی رشت دانست که به دلیل عدم رسیدگی و به عبارت بهتر به حال خود رها شدند تا در برابر حوادث طبیعی مانند برف های سنگین چند سال گذشته و باران های سیل آسای همیشگی رشت بی دفاع بمانند و به مخروبه تبدیل شوند.
شهر رشت را در عدم سازندگی و بازسازی زیرساخت های ورزشی، می تواند نقطه مرکزی همدلی جناح های سیاسی نیز باشد، چرا که اصلا تفاوتی ندارد که رییس دولت اصلاح طلب باشد یا اصولگرا، اهل اعتدال باشد یا شعارش همگرایی است در هر صورت همه و همه در مورد نداشتن هیچ پلان و برنامه ای برای توسعه زیرساخت های ورزشی در مرکز استان گیلان با هم توافق صد در صدی خواهند داشت.
اینکه در سی سال گذشته نه تنها یک ورزشگاه استاندارد در مرکز استان گیلان ساخته نشده و حتی در برنامه های توسعه در سال های بعد هم طرحی برایش دیده نشده است به تنهایی فاجعه است اما قسمت دردناک تر آن است که علی رغم رشد جمعیت و پذیرا شدن مهاجرین جدید از شهرهای مختلف کشور به رشت، همان چند ورزشگاه قدیمی شهر هم یکی یکی به دلیل فرسوده شدن یا متروکه شده اند و یا در شرف تبدیل شدن به خرابه می باشند.
انگار در تمام این سال هایی که داشتند مدیر و بودجه و امکانات و خوشبختی توزیع می کردند رشتی ها در ته صف بودند و جا برای اصفهان و خراسان و آذربایجان و خوزستان خالی نگه داشته شد و به همین سبب است که در همین مساحت جغرافیایی یک میلیون و ششصد و چهل و هشت هزار کیلومتر مربعی شهرهایی هستند که ورزشگاه ثامن را داشتند و امام رضا را هدیه گرفتند، غدیر را داشتند و فولاد آره نا را برایشان ساختند و نقش جهان اصفهان و یادگام امام تبریز و پارس شیراز که دیگر جای خود دارد.
در رشت ورزشگاه عضدی پیر که به زور بزک دورزک سرپا بود ناگهان چند سال پیش با تیشه به جانش افتادند با شعار بازسازی و دوباره ساختن اما حاصلش شد مخروبه ای که پس از هفت سال به حال خود رها شدن در نهایت سال گذشته با کلی سر و صدا برای سکوهای ویران و نیمه کاره و قدیمی اش جشن افتتاح چمن گرفتند و البته لازم به گفتن نیست که همان چمن هم عمرش به شش ماه قد نداد و دوباره در ورزشگاه عضدی تخته شده است.
دیگر ورزشگاه رشت هم که هواداران فوتبال به آن لقب تبعیدگاه را داده اند فارغ از جانمایی بسیار بد و عدم دسترسی مناسب به آن، روبان افتتاحش در اواخر دهه ی هفتاد خورشیدی پاره شد و پس از آن هر چند سال یکبار یک رنگی به در و دیوارش می زنند و دوباره آن را افتتاح می کنند بدون اینکه هیچ تغییری در هزاران مشکلش روی دهد و هنوز آب شرب و سرویس بهداشتی مناسب ندارد و نورافکن هایش به فانوس می مانند و از در و دیوارش رطوبت و کهنگی می بارد و صندلی هایش شکسته و رنگ پریده اند و رختکن هایش در تابستان خرما پزون است و در زمستان یادآور تبعیدگاه های سیبری و وضعیت اینترنت و آنتن دهی موبایل در همان دهه ی هفتاد گیر کرده و در یک جمله تمام نبایدهای یک ورزشگاه حتی نیمه استاندارد از نظر فیفا را با هم یکجا دارد.
رشت سال هاست که در پی ورود حامیان مالی رنگ و وارنگ به فوتبال جا مانده و سهمش افسوس هست و مسئولی پیدا نشد که بتواند پای شرکت های نفتی و غول های صنعتی را برخلاف اصفهان و اهواز و تبریز به آنجا باز کند و در کوچه پس کوچه های ناکامی گم شده است و تاسف آور آن است که گویی همه به این شرایط خو گرفته اند و مدتهاست صداهای اعتراض کم و کمتر شده است و انگار همه باور کرده ایم که باید ورزشگاه نداشته باشیم.
بدون تردید درد بزرگ ورزش رشت، مدیریت و مشکلات مالی است و تا وقتی که اراده ای برای ساختن نباشد محکوم به سقوط های بیشتر خواهیم بود و تا وقتی خبر ترمیم چند سکو و روکش چمن مصنوعی گل از گل مان باز کند و تصور ساخت یک ورزشگاه استاندار سی چهل هزار نفری در دورترین بخش های ذهن ما هم خطور نکند، شک نکنید که حالا حالاها در بر همین پاشنه نداری، خواهد چرخید.