اختصاصی حکایت گیلان | سرویس دانشجویی و جوانان  

✍️امیر جاهد

ابوالفضل، مهدی، بنیامین، محمد‌صالح و رضا شاید هیچ وقت گمان نمی‌کردند که مرگشان این گونه رقم بخورد.

  آن‌ها به مانند چهار نفر در بوشهر در اول فروردین ۱۴۰۱ و سه نفر در قزوین در تیرماه ۱۳۹۶ کشته شدند. آن هم در پادگان. آن هم حین خدمت سربازی. شاید در نگاه اول تاسف به سراغمان بیاید اما چرا؟ تاسف از چه و برای چه؟ 

یکی از فراگیرترین مشکلات و معضلات این روزهای جوانان کشور، اجباری بودن سربازی است. پسران ایرانی، از فردای تولد ۱۸ سالگی خود باید در مراکز پلیس +۱۰، در به در به دنبال معافیت خود باشند که مبادا برای آنها غیبت از سربازی رد شود. زیرا داشتن غیبت سربازی، می‌تواند در آینده تبعات ناخوشایندی برای آنها داشته باشد. 

عده‌ای از جوانان، برای گریختن از سربازی و یا به تعویق انداختن آن، سراغ ادامه تحصیل در دانشگاه‌ها می‌روند. در حالی که شاید مسیر اصلی زندگی آنها هیچ وقت از دانشگاه رد نشود، اما صرفاً برای گرفتن معافیت تحصیلی اقدام به این کار می‌کنند. یعنی عملا تلف کردن وقت و توان و انرژی خود در راهی که می‌دانند عایدی و سودی برایشان ندارد. شاید گمان کنید که این ادامه تحصیل نیز نهایتاً بتواند ۴ سال سربازی را به تعویق بیندازد اما با تغییر رشته تحصیلی در مقطع لیسانس حدوداً ۶ سال و با ادامه تحصیل تا فوق لیسانس و دکترا تا حدوداً ۱۰ سال می‌توان از آن گریخت.

  اما شاید سوال اصلی این باشد که چرا باید گریخت؟ مگر سربازی چه دارد؟

سربازی هزاران ویژگی پیدا و پنهان دارد که منفعتش به هزینه‌اش نمی‌ارزد. 

سربازی مانند آن است که شما در یک مسابقه‌‌ اتوموبیل‌رانی به مدت ۱۸ سال شرکت کرده و با سرعت بالا در حال ادامه دادن به مسابقه باشید. 

اما در همین حین به شما بگویند که خودروی خود را به مدت دو سال متوقف کنید و به آن دست نزنید و بعد از دو سال دوباره سوار آن خودرو شوید و به مسابقه ادامه دهید.

قطعا شروع مجدد مسابقه برایتان سخت و دشوار خواهد بود و شما نمی‌توانید جایگاه قبلی خود در مسابقه را کسب کنید. 

سربازی یعنی تغییر شرایط شما. یعنی اینکه بعد از دو سال شما دیگر آدم سابق نخواهید بود. شما دیگر دلخوشی‌های سابق را نخواهید داشت.

شما دیگر دغدغه‌های سابقتان را نخواهید داشت. نکته‌ قابل تامل دیگر اینکه باید ذکر شود اهمال‌کاری مسئولان اعزام است. عدم بررسی دقیق و تک به تک سربازان از نظر روانی و جسمانی و وجود قانون‌های بسیار سختگیرانه برای معافیت پزشکی، باعث می‌شود افرادی که بیماری‌های خاصی دارند اما شروط لازم برای رسیدن به معافیت پزشکی را کسب نکرده‌اند مجبور به اعزام شوند و این مورد می‌تواند برای سایر سربازان و درجه‌داران در پادگان خطر‌ساز شود. 

هر چقدر هم از غم‌ها و مشکلات سربازی بگوییم کم گفته‌ایم، زیرا تمامی ندارد.  در آخر فقط می‌توانم احساس همدردی و همدلی خود را با تمام سربازان کشورم اعلام کنم و آرزو کنم قوانین سربازی هر چه زودتر اصلاح شود. ممکن است این آرزو هیچ گاه محقق نشود؛ اما صحبت کردن درباره سربازی می‌تواند دیدگاه عموم را نسبت به آن تغییر دهد.