پنجشنبه, 04 مرداد 1403
پنجشنبه, 04 مرداد 1403
یادداشتی از شیوا روحی فر

جشن امرداد، فرشته جاودانگی

۱۴۰۲/۰۵/۰۷ ۱۱:۴۲ چاپ

درباره ی چگونگی برگزاری این جشن اطلاعی نیست ولی با توجه به اینکه امرداد فرشته جاودانی و بیمرگی می باشد و نگهبان گیاهان و رستنی هاست، می توان گفت ایرانیان باستان این جشن را در دشتها وباغها و مزارع خرم و سرسبز برپا می کردند.

اختصاصی حکایت گیلان | شیوا (زهرا) روحی فر

مرداد مه است سخت خرم
مَی نوش پیاپی و دمادم

امردادگان یکی از جشنها و مناسک زرتشتیان و بزرگداشت یکی از امشاسپندان، یا ابر ایزدان است که در روز هفتم از ماه امرداد تقویم باستانی برابر با روز سوم ماه امرداد تقویم ایرانی برگزار می شد.

بر اساس خلقت اساطیر، آسمان نخستین مخلوق، سپس آب و پس از آن زمین، گیاهان و حیوانات در مراتب فرودین قرار دارند و انسان ششمین مخلوق است. ایرانیان باستان، که عقیده داشتند آفرینش موجودات در شش روز انجام گرفته به همین مناسبت شش جشن بزرگ فصلی یا گاهنبار برپا می نمودند که هر گاهنبار پنج روز به درازا می کشید و با شکوه تمام برگزار می شد و ششمین گاهنبار سال را که زمان آفرینش  انسان بود، "همسپهمدیم گاه" به معنای هم سپاه و یادبود آفرینش انسان در روزهای آخر سال نامیده و در سیصد و شصت و پنجمین روز سال برگزار می کردند.

جشن امردادگان که چهارمین گاهنبار و به معنای بی مرگیست، به فرشته امرداد که واژه ی اوستایی آن امرتات است، تعلق داشت و در روز امرداد از ماه امرداد برگزار میشد و گل چمبک با زنبق نماد این روز است.
امرتات گیاهان را می رویاند و رمۀ گوسفندان را میافزاید. همکاران او که نماد زنانگی دارند  ایزد رشن( دادگری) ایزد اشتاد( راستی)و ایزدزامیاد(زمین)هستند.

خورداد و امرداد نماینده رویش و زندگی هستند و دو فرشته ی رقیب، تئرو و زئیریچ(دیو تشنگی و گرسنگی ) که در بندهشن، تاریچ و زاریچ، نامیده میشوند، دشمنان آن هستند.
درباره ی چگونگی برگزاری این جشن اطلاعی نیست ولی با توجه به اینکه امرداد فرشته جاودانی و بیمرگی می باشد و نگهبان گیاهان و رستنی هاست، می توان گفت ایرانیان باستان این جشن را در دشتها وباغها و مزارع خرم و سرسبز برپا می کردند.
جالب است بدانیم که خیام در نوروزنامه از امرداد با نام مرداد یاد کند
او در نوروز نامه می‌نویسد:
“مرداد ماه یعنی خاک، دادِ خویش بداد از بَرها ومیوهای پخته که در وی به کمال رسد و نیز هوا در وی مانند غبارِ خاک باشد و این ماه میانه تابستان بود و قسمت او از آفتاب، مر برج اسد را باشد. “

پی نوشت؛
1-ژینیو،فیلیپ(1982)؛ارداویراف نامه،ژاله آموزگار.تهران:معین
۲_سرخوش کرتیس، وستا (1981)؛ جهان اسطوره ها، عباس مخبر: ج۲.تهران: مرکز
۳فرهوشی، بهرام (1988)؛ جهان فروری، تهران: فروهر
۴-نیکنام، کورش(1932)؛ از نوروز تا نوروز، تهران: فروهر

۵- هینلز، جان (1931)؛ شناخت اساطیر ایران، ژاله آموزگار- احمد تفضلی. تهران: چشمه
11 .مهدوی، ملیح

همرسانی کنید:

نظر شما:

security code

طراحی و پیاده سازی توسط: بیدسان